Ewa Joanna Sankowska

Można spróbować ratować to, co się ma. I/lub budować nowe relacje w oparciu o wartości. Zacząć można od zrobienia sobie mapy przyjaciół. Czyli od przeanalizowania, z kim wchodzimy w relacje, jakie są te relacje, co nam dają, na czym polegają. Czy podtrzymuję kontakt tylko dlatego, że trwa on tak długo, że głupi się wycofać? Zastanowić się, jak się czuję, gdy wybieram się na spotkanie, jak się czuję podczas spotkania, jak się czuję po spotkaniu.

Archiwalny z Magicznej Przestrzeni, którą wkrótce zamykam... Spirale chodziły za mną dobre cztery lata. Jak nie dłużej... Symbole nawiązujące do spirali pojawiały się wokół mnie wszędzie – i w biżuterii, i w zielniku, i w obrazach. Nie walczyłam z tym, bo byłaby to i tak walka z wiatrakami. Przyglądałam się, choć przyznać muszę, że raczej nie do końca obiektywnie, o ile w ogóle można sobie przyglądać się obiektywnie. Byłam w tych spiralach. Byłam sama spiralą. Ten obraz jest

Gdy doświadczam jakiegokolwiek początku, pojawia się uczucie świeżości. To może być początek wakacji, urlopu, nowego projektu czy – jak teraz – nowego roku. Odświeżający jest fakt, że otwieram nowy rozdział, że jeszcze nie jest on skażony niewspierającą myślą czy uczuciem. Jeszcze jest pełen potencjału i samych możliwości. Pełen nadziei. Jeszcze moje chęci są spakowane w wygodny plecak z dostępnymi kieszeniami. Pojawia się – jak każdego roku – pytanie: jak długo to potrwa. Po

Nie jest czym łatwym dostrzec ten dar. Nie tylko z powodu wielu bodźców, które zagłuszają nasz wewnętrzny świat. Ale także z tego powodu, że to, co potrafimy, co przychodzi nam z łatwością, wydaje się być oczywistym. A skoro jest oczywistym, to pewnie wszyscy mają do tego dostęp. Naszym talentem jest to, co przychodzi nam bez wysiłku. I trudno uwierzyć, że coś, co przychodzi bez wysiłku, jest talentem.

Lekkość. Unoszenie się ponad powierzchnią. Trwanie w byciu jakby lekko zawieszonym, z połączeniem poprzez cienką, elastyczną nić pozwalającą fruwać wysoko, z jednoczesną pewnością, że jednak jakieś połączenie istnieje. Jak sen ze świadomością snu. Jak unoszenie się na powierzchni wody z zamkniętymi oczyma. Jak babie lato. Bywają chwile, gdy to osiągam. Czasem dzięki medytacji, czasem dzięki procesowi Radykalnego Wybaczania, czasem tak po prostu. Pojawia się wtedy pewnego rodz

Czasem wolimy nie próbować. Nie skalać marzenia rzeczywistością, nie ubrudzić go zwyczajnością. Nie odrzeć z blasku, jaki jaki się w naszych sercach, gdy o nim myślimy. Wolimy, by pozostało czyste, choć niespełnione. Tak, wolimy nie dotknąć go, by nie zszargać.

Komnata Wybaczenia daje wiedzę, kiedy to się zaczęło. Dlaczego się to zaczęło. I zrzuca z Ciebie obowiązek bycia „jakąś”. Zrzuca z Ciebie obowiązek dostosowania się do jakichkolwiek standardów. Zrzuca z Ciebie potrzebę zaistnienia.

Rozwiązałoby absolutnie wszystkie konflikty na każdym poziomie – osobistym, zawodowym, relacyjnym, państwowym, politycznym, międzynarodowym. Jakżeż bowiem podtrzymywać spory z sąsiadką i mieć do niej pretensje, że rano hałasuje na klatce schodowej, skoro tak naprawdę to nie ona, a ja... Jakżeż planować zemstę, skoro wymierzona będzie we mnie... Jakżeż zabijać na wojnie człowieka, skoro tak naprawdę zabijam siebie...

Wymówki mają to do siebie, że przychodzą całymi stadami, jak szpaki. Obsiadają gałęzie drzewa i tkwią. A mu z nimi. Jesteśmy jak to drzewo z wieloma pomysłami, myślami, wątpliwościami i nie możemy nic zrobić. Nie dlatego, że obsiadły nas szpaki. A dlatego, że nie strącamy ich. A wystarczy poruszyć jedną czy drugą gałęzią. Wystarczy chcieć. Wystarczy się ruszyć.

Na jakie licho potrzebny mi kolejny certyfikowany kurs instruktorski? Od pięciu, sześciu lat robię kursy tylko instruktorskie. Raz, że korzystam z nich, pracując ze swoimi klientami. Dwa, że te instruktorskie dają jednak więcej wiedzy i umiejętności. Do czego mi w takim razie neuromedytacja? Co mi daje? Otóż otworzyła mi oczy na sprawy, które przeczuwałam, ale nijak nie potrafiłam zdefiniować. Do tej pory, idąc tropem różnych medytacyjnych przewodników, myślałam błędnie, że m

A wszystko w takiej otoczce, jakby świat skupiony był w jakiejś bańce, do której mam dostęp tylko ja. Albo jakby mój umysł rozszerzył się na cały świat i objął go sobą.

I chociaż wierzę, że ten nasz świat niekoniecznie jest tym światem „naprawdę”, to jednak – skoro tu jesteśmy lub nam się wydaje, że tu jesteśmy – zachowujmy się według reguł, które tu panują. Jeśli wierzymy w to, że lepiej nam jeździć prawą stroną ulicy, bo to zapewnia nam bezpieczeństwo i nie skaczemy z dachu na dach, jeśli nie jemy surowych grzybów ani nie wkładamy rąk w ogień, to w myśl tych samych praw badajmy się i naprawiajmy w swoim ciele to, co utrudnia nam funkcjonow

Radykalne Wybaczanie jest o absolutnej zmianie kursu. Już nie drążymy przeszłości w poszukiwaniu bólu. Już nie dopatrujemy się w otaczających nas ludziach podstępów. Już nie boimy się tego, co przyjdzie. Radykalnie zmieniamy kurs.

Co się dzieje, gdy zanurzam się w medytację? Rozlewam się. Tam w środku. Zaciera się granica między tym, co dotyczy ciała, tym, co dotyczy umysłu, tym, co dotyczy ducha. Nie ma, albo nie wyczuwam, granicy pomiędzy jednym, drugim, trzecim. Czwartym czy piątym. Gdzieś zapodziewa się sens tych podziałów.  A może zapodziewa się sens istnienia tych poziomów. Nie wiem. Wiem, że poczucie przynależności do siebie w krwi i kości przestaje być aksjomatem. I nie ma większego znaczenia,

Niestety. Strzelamy w ten sposób sobie w kolano. W żaden sposób ich nie karzemy. Te uczucia sprawiają, że na nasz brak nakłada się warstwa pretensji, złości, nienawiści, pogardy. Z czasem zapominamy o braku, który wywołał te uczucia. Pielęgnujemy te swoje trudne uczucia, jakbyśmy (a może tak jest?) bali się, że – gdy się ich pozbędziemy – okażemy swoją słabość i ktoś znowu nas zrani.

Ważnym jest zrozumienie, że nie jesteśmy ani swoimi myślami, ani emocjami czy uczuciami. One przychodzą. Na to niewiele możemy poradzić (chociaż nie mówię, że zupełnie nic). Bardziej tu chodzi o naszą reakcję na to, co się pojawia. Z tym możemy zrobić wiele.

Trzymanie się przeszłości bardzo dokucza, gdy pielęgnujemy niewspierające nas emocje. Poczucie krzywdy, bycia niewystarczającą, żal, pogardę, złość, nienawiść etc. Trzymamy się tego kurczowo, jakby od tego zależało całe nasze przyszłe życie. Mamy wrażenie, że dbając o te uczucia, karzemy tych, którzy wyrządzili nam zło. Prawda jest taka, że karzemy samych siebie...

Czy można stworzyć w obecnych czasach przestrzeń będącą ucieleśnieniem elegancji i nie popaść w teatralność, zbytek, sztuczność? Czy można stworzyć przestrzeń dającą przyjemność z przebywania w niej? Czy można stworzyć dom, który zapewni spokój i piękno?