Ewa Joanna Sankowska

Oto dlaczego zdolni uczniowie często nie osiągają sukcesów. Nie są w szkole stymulowani i osiadają na laurach, a potem bywa za późno. Albo są soba rozczarowani, zawstydzeni. Jest tez oczywiście i druga strona medalu - zadania są za trudne. A jeśli są o wiele za trudne, wbijają w poczucie bycia niewystarczającym, zamykają na rozwój.

Ostatnio wiele zdarzeń, rozmów, książek, a nawet i filmów, krąży wokół poczucia sensu. Zdarzeń, w których uczestniczę, rozmów, które prowadzę, książek, które czytam, filmów, które oglądam. Skłoniło mnie to do chwil kilku refleksji. Dobrze bowiem co jakiś czas dokonać autoanalizy i sprawdzić, czy droga, którą kroczymy, ciągle wiedzie w stronę, w którą chcemy iść. Dobrze jest co jakiś czas sprawdzić, czy nie zmieniły się nasze priorytety. Dobrze jest co jakiś czas zapytać siebi

ciągle dajemy się nabrać na przekonania, że bez nas świat zawodowy się zawali i po prostu musimy się poświęcić - jeszcze ten tydzień, miesiąc, tylko do urlopu… Jeśli brakuje nam uważności na siebie, na swoje potrzeby, na swoje uczucia, jeśli nie słuchamy swojej intuicji, jeśli ślepo podążamy cudzą drogą, wcześniej czy później staniemy oko w oko z poczuciem, że nasza energia poszła w gwizdek.

Nie-kolor. Nic. A w tej nicości jedność. Bez wyjaśniania. Bez tłumaczenia. Bez przypisów, adnotacji, bibliografii.

Słuchanie podcastów, czytanie książek rozwojowych, udział w warsztatach nie zmienia nas. Zmienia nas praca nad sobą. Gdy chcesz wbić gwóźdź w ścianę, nie kupujesz piły. Zacząć trzeba od tego, czego potrzebujesz. Jak chcesz się czuć, funkcjonować. Do swoich potrzeb dobierasz odpowiednie narzędzia

Nasza działalność na rzecz dzieci, kotków, rodziny, oceanów, lasów czy domu jest o kant stołu rozbić, jeśli robimy to z pułapu walki, z pułapu agresji, z pułapu poświęcania siebie. Świat nie chce naszej ofiary. Świat, jeśli w ogóle czegoś od nas potrzebuje, to szeroko rozumianej miłości

Złoto. Nie jako kruszec. Kruszec wszak ma wartość umowną. to człowiek złotu nadał wartość. Zatem nie kruszec. Symbol. Czyli złoto jako nie-złoto. Złoto jako symbol dobrostanu. Nie tego materialnego. Nie jako wypchany kartami porfel. Nie jako biżuteria zdobiąca nadgarstki. Złoto jako symbol wszelakiej obfitości. Miłości. radosci. Zdrowia. Relacji. Spełnienia. Osiągnięć. Zaangażowania. Wsparcia. Nadziei. Sensu. Kiedy jest we mnie obfitość miłości? Gdy jestem przy sobie. Gdy nie

Skończyłam dzisiaj prowadzić pierwszą edycję kursu neuromedytacji. Mialam dwie grupy - grupa medyatcji skupienia i grupa medytacji uważności. Osiem tygodni praktyki. osiem tygodni nastawionych na transformację. Przy czym transformacja nie jest zmianą. Nie musisz się zmieniać. to nie o to chodzi. nie o zmianę. Transformacja jest ujrzeniem, kim jestem. I akceptacją tego. Ostatnio uslyszal1am to z ust mojej nauczycielki neuromedytacji, Mili Orlińskiej, i pomyslałam sobie o tym,

Niebo. Niebo nad morzem. Takie samo, a inne. Pachnące bryzą. Orzeźwiające słoną wodą. Smagające wiatrem. Niebo, które jest u góry, a jednocześnie jest jakby i w dole. I wszędzie wokół. Barwy przelewające się przez siebie. Przepływające. Przenikające. Bez wyraźnych granic. Bez porządku. A jednak w jakiejś wewnętrznej logice. I struktura piasku. Miliardów ziarenek przesypujących się między palcami. Niebo nad morzem. Mieszkam kilka kilometrów od morza. Nie przepadam za nim latem

Minął tydzień od ostatniego wpisu na blogu Piórem Pisane. Pierwszy majowy tydzień. Majówka zaskakująco ciepła, a potem nagłe ochłodzenie i wyczekiwany deszcz. W głowie brzmią mi te trzy słowa: wsparcie, nadzieja, sens. Niemal jak: wiara, nadzieja, miłość. Bo wsparcie jest miłością, a wiara ma wiele wspólnego z poczuciem sensu. Czy wsparcie jest mi potrzebne, myślę... Jest. Jak każdemu. Można, owszem, odnajdować w sobie pokłady wsparcia dla siebie samego. To nawet bardzo ważne

Rozsypują się relacje. Odchodzą bliscy. Tracimy pracę. Zawodzą nas ludzie. Pojawiają się choroby. Takie są realia. Nie mamy wpływu na wiele rzeczy. Mamy za to wpływ na jedno. Na naszą reakcję. Na to, co z tym zrobimy. Być może w trudnej chwili nie jest łatwo w to uwierzyć. Być może trzeba sobie dać nieco czasu na utulenie siebie, na przejście żałoby. Nie można tego etapu przeskakiwać, udając, że nic się nie stało. Niemniej jednak wcześniej czy później trzeba wziąć się w garść

Samo leżenie po trudnej rozmowie z szefem może tego nie zapewnić, gdyż myśli będą krążyć wokół wydarzenia sprzed kilku godzin. Przerzucenie tony węgla (jakieś powidoki z dzieciństwa) z miejsca A w miejsce B też tego nie da, jeśli owo przerzucenie niczemu nie służy.

Miewasz podczas wiosennego przesilenia zaniżony nastrój ? A może ocierasz się często o chandrę lub nawet depresję ? Jesteś blisko wypalenia ? Sens gdzieś umyka i trudno go złapać za ogon? C'est la vie, jak mawiają Francuzi... Szczęściem można i na to coś poradzić. Zrób w głowie – i pamięci – akcję poszukiwawczą. Celem jej jest znalezienie takiej aktywności, która łączy w sobie kilka elementów. Po pierwsze powinna stanowić coś, co pozwoli Ci oderwać się od spraw zawodowych cz

Jak się zabrać do projektu życia? Do tkania siebie na krośnie wydarzeń, genów, środowiska rodzinnego, doświadczeń? Jak przeplatać wątki pragnień, marzeń, emocji i uczuć?

To wymaga zatrzymania się w biegu. Zadania sobie pytań. Kim jestem? Co jest dla mnie ważne? Jakie wartości się dla mnie liczą? Co mi sprawia przyjemność? Czego nie chcę robić w swoim życiu? Jakimi ludźmi chcę się otaczać? Czy ci, którzy są wokół mnie, dają mi to, co dla mnie istotne? Co chcę dać innym ludziom i światu? Jak chcę się czuć przy innych ludziach? Jak chcę wyglądać, odżywiać się? Jak chcę spędzać wolny czas? Jak chcę się czuć? Czym chcę się zajmować w tak zwanym wo

Sloneczny, niedzielny poranek. Cisza. Siedzę przy biurku w ukochanym fotelu uszaku, wsłuchuję się w dochodzący zza okna klangor żurawi i określam azymut na marzec. Przede mną dwa spotkania w ramach mentoringu Radykalnego Wybaczania, dwa zjazdy na podyplomowe psychologii pozytywnej, początek kursy instruktorskiego drugiego stopnia neuromedytacji. Cieszę się bardzo na te spotkania. Radykalne pomaga mi uzdrowić to, co niosłam przez dekady na grzbiecie. Czas dzieciństwa bywa pięk

Piątkowe przedpołudnie. Kawiarnia nad brzegiem Zalewu Kamieńskiego. Umówiłam się z koleżanką i właśnie się okazało, ze nie przyjdzie. A herbata z rozmarynem, miodem i pomarańczą już na stole. Można się zirytować. Można złorzeczyć. Ale można też zamówić szarlotkę do smakowite herbaty i pomyśleć nad tym czy owym. Na przykład nad tym, co nam robią takie nieoczekiwane zwroty akcji. Wczoraj rozmawiałam z inną koleżanką o tym, jak to wygląda tak zwanej przeszłości do głowy nie przy

Zapisujesz się na kursy, warsztaty, czytasz książki, słuchasz podcastów. A gdy życie podrzuca niechcianego gościa pod jakąkolwiek postacią, wszystko sypie się jak domek z kart. Okazuje się, ze Twój dobrostan jest zależny od tak zwanych okoliczności towarzyszących. I oczywiście tak jest. Sztuka jednak polega na tym, by umieć zachować wystarczający poziom dobrostanu, gdy coś się sypie. A sypią się różne rzeczy. Sypią się związki, relacje, sypie się praca, sytuacja ekonomiczna,

Można spróbować ratować to, co się ma. I/lub budować nowe relacje w oparciu o wartości. Zacząć można od zrobienia sobie mapy przyjaciół. Czyli od przeanalizowania, z kim wchodzimy w relacje, jakie są te relacje, co nam dają, na czym polegają. Czy podtrzymuję kontakt tylko dlatego, że trwa on tak długo, że głupi się wycofać? Zastanowić się, jak się czuję, gdy wybieram się na spotkanie, jak się czuję podczas spotkania, jak się czuję po spotkaniu.

Archiwalny z Magicznej Przestrzeni, którą wkrótce zamykam... Spirale chodziły za mną dobre cztery lata. Jak nie dłużej... Symbole nawiązujące do spirali pojawiały się wokół mnie wszędzie – i w biżuterii, i w zielniku, i w obrazach. Nie walczyłam z tym, bo byłaby to i tak walka z wiatrakami. Przyglądałam się, choć przyznać muszę, że raczej nie do końca obiektywnie, o ile w ogóle można sobie przyglądać się obiektywnie. Byłam w tych spiralach. Byłam sama spiralą. Ten obraz jest