Ewa Joanna Sankowska

Archiwalny z Magicznej Przestrzeni, którą wkrótce zamykam... Spirale chodziły za mną dobre cztery lata. Jak nie dłużej... Symbole nawiązujące do spirali pojawiały się wokół mnie wszędzie – i w biżuterii, i w zielniku, i w obrazach. Nie walczyłam z tym, bo byłaby to i tak walka z wiatrakami. Przyglądałam się, choć przyznać muszę, że raczej nie do końca obiektywnie, o ile w ogóle można sobie przyglądać się obiektywnie. Byłam w tych spiralach. Byłam sama spiralą. Ten obraz jest

Lekkość. Unoszenie się ponad powierzchnią. Trwanie w byciu jakby lekko zawieszonym, z połączeniem poprzez cienką, elastyczną nić pozwalającą fruwać wysoko, z jednoczesną pewnością, że jednak jakieś połączenie istnieje. Jak sen ze świadomością snu. Jak unoszenie się na powierzchni wody z zamkniętymi oczyma. Jak babie lato. Bywają chwile, gdy to osiągam. Czasem dzięki medytacji, czasem dzięki procesowi Radykalnego Wybaczania, czasem tak po prostu. Pojawia się wtedy pewnego rodz

Rozwiązałoby absolutnie wszystkie konflikty na każdym poziomie – osobistym, zawodowym, relacyjnym, państwowym, politycznym, międzynarodowym. Jakżeż bowiem podtrzymywać spory z sąsiadką i mieć do niej pretensje, że rano hałasuje na klatce schodowej, skoro tak naprawdę to nie ona, a ja... Jakżeż planować zemstę, skoro wymierzona będzie we mnie... Jakżeż zabijać na wojnie człowieka, skoro tak naprawdę zabijam siebie...

A wszystko w takiej otoczce, jakby świat skupiony był w jakiejś bańce, do której mam dostęp tylko ja. Albo jakby mój umysł rozszerzył się na cały świat i objął go sobą.

Co się dzieje, gdy zanurzam się w medytację? Rozlewam się. Tam w środku. Zaciera się granica między tym, co dotyczy ciała, tym, co dotyczy umysłu, tym, co dotyczy ducha. Nie ma, albo nie wyczuwam, granicy pomiędzy jednym, drugim, trzecim. Czwartym czy piątym. Gdzieś zapodziewa się sens tych podziałów.  A może zapodziewa się sens istnienia tych poziomów. Nie wiem. Wiem, że poczucie przynależności do siebie w krwi i kości przestaje być aksjomatem. I nie ma większego znaczenia,

Trzymanie się przeszłości bardzo dokucza, gdy pielęgnujemy niewspierające nas emocje. Poczucie krzywdy, bycia niewystarczającą, żal, pogardę, złość, nienawiść etc. Trzymamy się tego kurczowo, jakby od tego zależało całe nasze przyszłe życie. Mamy wrażenie, że dbając o te uczucia, karzemy tych, którzy wyrządzili nam zło. Prawda jest taka, że karzemy samych siebie...

Czy można stworzyć w obecnych czasach przestrzeń będącą ucieleśnieniem elegancji i nie popaść w teatralność, zbytek, sztuczność? Czy można stworzyć przestrzeń dającą przyjemność z przebywania w niej? Czy można stworzyć dom, który zapewni spokój i piękno?

Moje myśli, moje myśli niebiesko-różowe. Myśli płoche. Myśli twórcze. Myśli utrudniające. Myśli postrzępione, pofragmentowane....

Czasem na turkusowym nieboskłonie pojawiają się ciemniejsze smugo chmur. Jak w życiu. Może się wydawać, że są zbędne, że psują...

Cisza. Błogość. Harmonia. Aż po błękitno-turkusowy horyzont. Leniwie przepływające białe chmury. Złote pasma słońca. Dom. Ta wizja to...