Dzieli nas wiele. Łączy nas wiele. Więcej łączy niż dzieli. A bywa, że stajemy się rywalkami. Zapominamy o siostrzeństwie.

I o tym, że kroczymy tą samą drogą.

I pierwszy przystanek jest biały. Biały jak śnieg. Jak marmur. Jak mleko. Jak łabędź. Jak chmurka na niebie.

Jestem niewinna, czysta. Pełna zachwytu nad światem. Nad swoim młodym ciałem. Poznaję świat zmysłami. Dotykam, smakuję, wącham, słucham, oglądam. I chcę więcej. I więcej. Śmieję się głośno. Beztrosko. Czuję że do mnie należy ta łąka. I jest ona całym światem.

Jestem zahukana. Bezradna. Nie rozumiem świata. Ma wrażenie, że jestem w otchłani samotności. Otchłani ogromnej jak Kosmos. Nie widzę sensu. Celu. W mojej głowie są same znaki zapytania. Każdy człowiek jest dla mnie osobną wyspą. Nie mam z nimi połączenia. Nie kursują między nami żadne promy.

I drugi przystanek jest czerwony. Czerwony jak krew. Jak usta. Jak ogień.